วันอังคารที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2559

เป้าหมายชีวิต



คนเราทุกคนเกิดมาล้วนต้องมีเป้าหมายชีวิต
แต่การที่เราจะเดินไปสู่เป้าหมายชีวิตนั้นได้มันต้องมีการเตรียมความพร้อมอยู่พอสมควร
เช่น เตรียมพร้อมรับมือ กับความ ผิดหวัง เสียใจ อุปสรรค สิ่งที่เราไม่คาดคิด
ซึ่งมันอาจจะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา สิ่งเหล่านี้ เราต้องเตรียมตัว
เตรียมใจ พร้อมรับมือกับมัน ทันทีที่มันเกิดขึ้นกับเรา
เราต้องพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันทันที
และเมื่อใดที่เราเตรียมตัวทุกอย่างพร้อม
ขั้นต่อมา เราต้องวางแผนการเดินทาง 
หรือแผนชีวิตให้ดี
ทุกครั้งที่เราเดินทาง
มันหมายถึง หนึ่งคือเราอาจเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์
สองคือเราอาจประสบความสำเร็จตรงตามเป้าหมาย ซึ่งทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับการวางแผนของเรา
ทุกครั้งที่เราก้าวเดิน นั่นย่อมหมายความว่า เรากำลังก้าวขาออกจากจุดเดิมที่เราเคยยืนอยู่
ดังนั้นตราบใด ที่เรายังคงก้าวเดิน  ก็ไม่มีทางที่เราจะจมปรักอยู่กับที่แน่นอน

แต่การเดินทางที่ขาดการวางแผนที่ดี ขาดเป้าหมาย ขาดแบบแผนที่ถูกต้อง
มันก็ทำให้เราเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์เช่นเดียวกัน
นอกจากไม่ถึงเป้าหมายแล้ว ยังทำให้ไปหลงทางอยู่ที่อื่นเท่านั้นเอง
แม้จะออกจากจุดเดิม ก็ไม่ได้ต่างอะไร
ทั้งนี้ก็เพราะ เราไร้เป้าหมายไร้การวางผน
เราต้องรู้ว่า เวลานี้ เราอยู่ที่ใด และวันข้างหน้าเราจะอยู่ที่ใด
เราเดินไปตามเส้นทางตามที่เราวางแผนไว้หรือไม่
หรือว่า เดินออกนอกเส้นทางที่จะไปสู่เป้าหมาย
เมื่อเราตั้งตัวอยู่ในความไม่ประมาทแล้วมุ่งหน้าเดินต่อไป ตามแผน 
ตามเส้นทางที่เราวางไว้
ในที่สุดเราก็จะถึงเส้นชัยอย่างแน่นอน


ฉันเดินมุ่งมั่น ไปข้างหน้า แม้จะช้า แต่มั่นคง



วันจันทร์ที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2559

ฝนหลั่งมาน้ำตาพี่หลั่งริน



เคยถามตัวเองเสมอว่า เรามีชีวิตอยู่ในวันนี้เพื่ออะไรกัน

การที่ใครคนหนึ่งต้องอยู่อย่างเดียวดาย และทรมาน
 เมื่อคนรักกันมาตายจากกันไป
ตั้งแต่วัยหนุ่มวัยสาว
มันเป็นอะไรที่ เจ็บปวด ทรมานที่สุด
มันเหมือนกับว่า ชีวิตของเราต้องแบกรับ
ทุกสิ่งทุกอย่างไว้บนบ่าเพียงลำพังคนเดียว
มันแสนทรมาน
ถ้าเลือกได้ ฉันอยากขอตายตามเธอไปจะดีกว่า
การมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวด ขื่นขม
ที่คนรักกัน คนที่มีความหวัง มีความฝันด้วยกัน มาลาจากโลกไป
ฉันอยากจะถามเหมือนกันว่า

ใครจะเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้าง
ใครจะมีชีวิตอย่างไรบ้าง ถ้าตกอยู่ในสภาวะเดียวกับฉัน

การที่มีชีวิตอยู่ แต่ไร้หัวใจ ไร้จิตวิญญาณ
ชีวิตที่เหลือมันก็แค่ร่างที่ตายซาก
ยากที่จะรักใครได้อีก
เพราะเราจากกันทั้งที่เรายังรักกัน
ไม่มีวี่แววว่ารักเราจะจบลงเช่นนี้
แต่มันก็เกิดขึ้นและเป็นไปแล้ว สำหรับเส้นทางชีวิตฉัน

เหมือนรอยกรรมที่ฉันเคยทำแต่ชาติปางก่อนจะย้อนกลับมาเล่นงานฉัน
ฉันไม่รู้หรอกว่า เมื่อภพชาติที่แล้วฉันไปพรากรัก พรากลูกนกลูกกาแต่ใดมา
ฉันจึงต้องมาลิ้มรสความเจ็บปวดทรมานเช่นนี้

ชาตินี้ ฉันเฝ้าเพียร สละตนเอง เพื่อ ภพชาติต่อไป
อย่าให้ฉันได้มีชีวิตเหมือนกับชาตินี้อีกเลย
ฉันเจ็บ ฉันปวด ฉันทุกข์ ฉันทรมาน ฉันโศกเศร้า อย่างแสนสา
และดูเหมือนว่าเส้นทางรัก เส้นทางใจของฉัน
จะถูกเขาลิขิตเอาไว้แล้ว
ให้อาภัพ มีรักก็เหมือนไม่มี มีคู่ก็เหมือนไม่มีคู่
ช่างหดหู่นัก

ทุกวันทุกเวลา ที่ฝนฟ้ามืดดำมาคราใด
ฉันเจ็บที่ตรงแผลใจทุกครั้ง ที่สายฝนหลั่งริน
สายฝนมันกรีดซ้ำตรงที่แผลใจของฉัน ไม่ให้หายสนิทซักที

ทุกครั้งที่ฝตก ภาพรักของฉันและเธอในอดีตก็มักลอยขึ้นมา ในความทรงจำของฉัน
ฉันเจ็บปวดฉันร้องไห้ วันที่เราต้องพลัดพรากจากกัน
เหตุการณ์ในวันนั้น ยังตามมาหลอกหลอนฉันอยู่ในวันนี้ 
ไม่มีวันจะลบออไปจากความทรงจำได้เลย

ฉันต้องการใครซักคนมาลบรอยความทรงจำนี้ แต่ดูเหมือนว่า
ในมือเธอ ถือมีดถือปืนมา ระดมยิงกระหน่ำแทงใส่ฉัน
จนหัวใจที่มีแผลของฉันมันย่ำแย่

ถึงวันนี้ ฉันแน่ใจแล้วว่าคนที่เกิดมาเพื่อฉัน 
เพื่อรักฉันมีแต่เธอเท่านั้น วริญญา

รอพี่นะคนดี คงไม่นานหรอก เมื่อพี่สิ้นเวรสิ้นกรรมในภพนี้แล้ว
 เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครา



วันศุกร์ที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2559

กุญแจไขใจ


กุญแจไขใจ

กุญแจใจ พี่มอบให้ เธอไปแล้ว
แม่น้องแก้ว  โยนทิ้ง  ไว้ที่ไหน
ไม่เห็นค่า ไม่รักษา ไม่ใส่ใจ
โยนทิ้งไป ปล่อยใจ  พี่หมองตรม
เมื่อไม่มี กุญแจ  ที่จะไข
ต้องใช้ใจ ไขใจ ให้เหมาะสม
อาจเปิดได้  ถ้าใจ ยังนิยม
แต่หัวใจ  หมองตรม เกินเยียวยา
เปิดเข้ามา ข้างใน  ห้องใจพี่
ในตอนนี้ คงไร้  ของมีค่า
มีแต่ใจ โทรมโทรม ถูกย่ำมา
มีแต่คราบ น้ำตา เมื่อวันวาน
มีแต่รอย แผลใจ ที่ฝังลึก
มีแต่ความ  รู้สึก  เกินสมาน
มีแต่ผง ยักไย่ เกาะมานาน
แม่นงคราญ  คงไม่ มาใยดี
หัวใจเก่า  ปวดร้าว  จนย่ำแย่
มีแต่แผล  ภายใน จนป่นปี้
จะซ่อมแซม เท่าใด จะคืนดี
คงอดทน หลายปี หากฟิ้นคืน
หากว่าเธอ ยังมอง  เห็นคุณค่า
เปิดห้องใจ  เข้ามา กล้ากล้าฝืน
ทนปัดกวาด  เช็ดล้าง เถิดขวัญยืน
มันอาจฟื้น  คืนได้ ถ้าใยดี
ใจของพี่ ดวงนี้ เคยงดงาม
เคยถูกถาม ถูกตาม ไปหลายที่
เคยมีคน รุมล้อม พร้อมยอมพลี
เพื่อให้ได้ ใจนี้ ไว้ครอบครอง
หากมันฟื้น  คืนได้ เหมือนดั่งว่า
หากสวรรค์ เมตตา ใจเราสอง
คงได้แอบ อิงซบ พบขุมทอง
เปิดเข้ามา เถิดน้อง พี่ก้องรอ




วันพฤหัสบดีที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

รักแท้ไม่มีสเป๊กซ์



รักแท้ไม่มีสเป๊กซ์

พูดถึงความรัก พูดถึงคนที่จะมาอยู่ใกล้ชิดหัวใจ เชื่อว่าคนทุกคนต่างมีความต้องการ
มีความปรารถนาของตัวเองทั้งสิ้น ทุกคนอยากได้สิ่งที่ดีที่สุดให้กับตนเองทั้งสิ้น
เช่นบางคนจะตอบว่า คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยนะเหรอ

ต้องสวย ต้องดี  หรือต้องหล่อ ต้องเท่ ก็ว่ากันไป
สำหรับตัวฉันเองก็มีสเป๊กส์ในหัวใจเหมือนกันคือ

รูปร่างสูงโปร่ง ผิวสวย สะอาด อ่อนโยน จิตใจงดงาม มีเหตุผล มีจิตอาสา
มีการศึกษา มีมุมมองต่อสังคมแง่บวก มีไอคิวดี มีอีคิวดี 
ส่วนใบหน้าจะสวยไม่สวยก็ไม่เป็นไร
ขอหลักๆคือ สูงโปร่ง ผิวสะอาดไม่สกปรก ก็พอ
และที่สำคัญคือ คนคนนี้จะอยู่กับเราทั้งชาติ จำเป็นอย่างยิ่งต้องมีเหตุผล
รู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาว พูดง่ายๆคือ มีอีคิว หรือระดับจิตใจที่งดงาม
และคนคนนี้จะต้องมาเป็นแม่ของลูกเราด้วย ต้องมีสุขภาพแข็งแรง
ไม่เป็นโรคติดต่อทางกรรมพันธุ์ และต้องมีระดับสมองหรือ ไอคิวดีด้วย

เพราะต้องเป็นภรรยาที่ดีให้สามี
ต้องเป็นแม่ที่ดีให้ลูกๆ
ต้องเป็นครูที่ดีของลูกได้
หมายความว่าเมื่อลูกกลับจากโรงเรียนมา มีการบ้านมา 
แม่ต้องสอนการบ้านให้ลูกได้ด้วย
ไม่ใช่ได้เมีย ได้ผัวแล้ว เสียไปถึงลูกถึงหลาน

หน้าตาสวยหน้าตาหล่อไม่ได้บ่งบอกว่ามี ระดับ อีคิวดี ไอคิวดี
สิ่งเหล่านี้ เราต้องสัมผัสใกล้ชิดเราจึงจะรู้จะเห็น

คือได้ภรรยามาต้องมีคุณสมบัติ ดีกว่าเด็กนั่งดริ้ง หรือโสเภณี
ที่พูดไม่ได้ดูถูก คนสองอาชีพนั้น แต่หมายถึง ได้เมียมาแล้วมิใช่ทำเป็นแค่ 
นอนแบถ่างขาเหมือนโสเภณี และวันๆไม่ทำอะไรทำได้แค่ นั่งดริ้ง นั่งถองเหล้า
ทั้งที่หน้าที่ภรรยา ไม่ใช่มีแค่นั้น

ถ้าได้ตามสเป๊กซ์นี้ ตายก็นอนตายตาหลับ

ที่ว่ามาทั้งหมดมันเป็นความปรารถนา หรือความต้องการที่เราอยากได้
แต่โลกความจริง มันมิใช่อย่างนั้น

ความรักมันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย
มันมักจะมีเรื่องอย่างอื่นมาสอดแทรก โดยที่เราอธิบายเหตุผลไม่ได้บ่อยครั้งไป
เช่นฉันต้องการคนสูงโปร่ง แต่บางครั้งเจอคนเตี้ยติดดิน หรือเรียกว่าเตี้ยจนหมาตื่น
ใจเรามันก็ดันชอบให้ก็มี เราชอบคนที่มีใจอ่อนโยน มีเหตุผล แต่พอเจอคนที่ก้าวร้าว 
ไร้สติไร้เหตุผล ใจเรามันก็ดันปรับตัวเองให้รับได้ซะงั้น
เราชอบคนจิตอาสา มองโลกแง่ดี แต่กลับเจอคนสุดที่จะเห็นแก่ตัว 
มองโลกแง่ร้ายด้านลบสุดโต่ง ใจเรามันก็พยายามปรับเปลี่ยนเธอเสียให้ได้
กลายเป็นว่า คุณสมบัติที่เราไม่ต้องการ มันกลับมาเป็นเครื่องมือทดลอง
ความสามารถของเราเองว่าจะสามารถปรับตัวรับ 
หรือเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของเธอเหล่านั้นได้ไหม

มันคงเป็นเรื่องยากถ้าจะไปเปลี่ยนแปลงนิสัยที่กลายเป็นสันดานไปแล้วของใครซักคน
แต่ใจก็มักเชื่อว่า คนเราทุกคน ลึกๆในใจแล้ว อยากได้สิ่งดีให้ตนเองทุกคน
อยากมีครอบครัวที่ดี ที่มีความสุข อบอุ่นทุกคน

เมื่อฉันใช้รัก ใช้ความจริงใจเป็นตัวเชื่อม
เพื่อให้เธอรู้ว่าฉันจริงใจ ฉันมั่นคง ฉันยินดีก้าวไปพร้อมกับเธอทุกเวลาไม่ว่าสุขทุกข์
ฉันเชื่อว่าวันนึงเธอคงเข้าใจในสิ่งที่ฉันทำเพื่อเธอ

นี่จึงเป็นตัวอย่างว่า รัก กับสเป๊กซ์มันเป็นคนละเรื่องจริงๆ
รักเป็นเรื่องนอกเหนือเหตุผล ส่วนสเป๊กซ์ เป็นวิทยาศาสตร์เป็นสิ่งที่เราต้องการ
จากประสบการณ์ที่เราเคยพบเคยเจอมา เราจึงรู้ว่าสิ่งไหนดี สิ่งไหนไม่ดี
เราจึงอยากได้สิ่งดีให้กับตัวเราเอง

ถ้ารักแท้แล้วได้ตามสเป๊กซ์ คนคนนั้นนับว่าโชคดีที่สุดในการเกิดมาชาตินี้
แต่ส่วนใหญ่ สเป๊กส์มักกลายเป็นความฝันลอยๆในอากาศเท่านั้นเอง
เพราะรักแท้มันไม่มีสเป๊กซ์

video

รักเธอเกินกว่าจะทำลาย

คำร้อง ทำนอง ก้องกังวาล ทองเนตร