ครวญถึงน้อง

ครวญถึงน้อง

มะลิวัลย์ พันกอ พฤกษาดาด

ปาริชาติ แย้มช่อ พอไสว

ภุมรินทร์ บินว่อน ผ่อนหัวใจ

ได้ตอมไต่ เกสร สลอนชู

หมู่วิหค โบกบิน แนวสิงขร

ต่างเร่งจร ร่อนมา บินหาคู่

สายัณห์ย่ำ ค่ำแล้ว แก้วพทู

แม่ยอดชู้ เจ้าอยู่ เคหาใด

สุรีย์ลา จันทรา ก็ทอแสง

ดาราแต่ง แสงสี ราตรีใหม่

นภาพราว สกาวสุก ผูกพันใจ

ดาวน้อยใหญ่ ให้แสง แห่งราตรี

จั๊กจั่น เรไร ยวนใจข้า

บรรเลงมา พาให้ หัวใจพี่

เจ็บปวดร้าว ร้อนผ่าว หนาวฤดี

เหมือนดั่งมี พิษไข้ ในใจเรา

ทอดอาลัย ด้วยใจ ที่หดหู่

เหม่อมองดู นภา พาอับเฉา

หมู่เมฆา ลอยมา บดบังดาว

ราตรีเศร้า หงอยเหงา ลงทันใด

ฟ้าคำรณ กร่นเสียง ดังเปรี๊ยงปร้าง

พี่ครวญคราง ห่างน้อง ครองสมัย

เคยแนบชิด สนิทเนื้อ เรื้อลาไกล

สุดเสียดาย กายเจ้า ให้เขาชม

จากงานประพันธ์ บางส่วน เรื่อง กวีข้างถนน

โดย กังวาล ทองเนตร

ครวญถึงน้อง - สายัณห์ สัญญา ขับร้อง

กราฟฟิค ดีไซน์ ตัดต่อ โดย กังวาล ทองเนตร

ที่รักเธออยู่ไหน - สายัณห์ สัญญา ขับร้อง

กราฟฟิคดีไซค์ โดย กังวาล ทองเนตร

รอยอดีต

เชื่อไหมว่า 

ทุกวินาทีที่ผ่านไป

เวลา..มันสะสมอดีตและความทรงจำของเราเอาไว้มากมาย

วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า ที่เจ้าเวลามันเก็บงำและกลืนกิน

ความทรงจำของเราเอาไว้

หลายครั้งที่เราทำเป็นเหมือนไม่อยากสนใจ

ทำเป็นเหมือนไม่อยากรับรู้

ทำเป็นเหมือนว่า ไม่มีอะไร

แต่..

ทุกครั้งที่หัวใจเราเดินไปสะดุดอะไรซักอย่างเข้า

จนเรารู้สึก เหนื่อย ล้า ท้อ

กล่องความทรงจำในอดีต ที่เจ้าเวลามันเก็บงำเอาไว้

ก็มักจะถูกเปิดออกมา ฉายภาพวนเวียนไปมา ในสมอง

ในความทรงจำของเรา

หลายครั้ง

เราเห็นภาพเขา หรือเธอคนนั้น

เหมือนว่าเขาหรือเธอ เพิ่งจะคุยกันและเพิ่งจะลุกเดินออกไป

เบื้องหลังภาพความทรงจำเหล่านั้น

มันมักจะแฝงไปด้วย รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ

ความเจ็บปวด คราบน้ำตา และอะไรบางอย่างที่บอกใครไม่ได้ แฝงไว้อยู่เสมอ

หลายครั้งที่คิดถึงใครซักคน

ที่ครั้งหนึ่งเราเคยเป็นเงาของกันและกัน

คิดถึงภาพที่เดินหิ้วถุงข้าวสาร

ที่ซื้อมาจากร้านขายข้าวสาร

ถุงละไม่เกิน 2 กิโล

คิดถึงภาพเธอหุงหาอาหารจัดแจงให้

ยามเราจน ซื้อข้าวกินครั้งละกิโลสองกิโลก็มีความสุข

ซื้อหมูปิ้ง สองไม้ ข้าวเหนียวอีกห่อ

ก็กินกันอย่างอิ่มเอมใจ

นึกภาพที่เคยไปเดินเล่นสวนสาธารณะ

ซื้อน้ำแก้วเดียว ลูกชิ้นย่างไม้เดียว

แล้วมานั่งกินกันที่ตรงเก้าอี้ตัวนั้น

เธอนอนหนุนตักฉัน

ฉันนอนหนุนตักเธอ

สลับผลัดเปลี่ยนกัน เธอยื่นไม้ลูกชิ้นย่างส่งใส่ปากเรา

เราก็ส่งคืนให้เธอบ้าง แล้วดื่มน้ำแก้วเดียวกัน ดูดน้ำหลอดเดียวกัน

เท่านั้นก็สวรรค์แล้ว

ภาพรัก ภาพหลอนในอดีต

มันมักมีมนต์ขลัง เรียกน้ำตา

และตอกย้ำความทรงจำให้กับเราเสมอ ทุกครั้งที่กล่องกาลเวลามันถูกเปิดมา

บางครั้งเราผ่านไปย่านเก่าที่เคยอยู่

หรือสถานที่ที่เราเคยทำงาน

เราก็มักจะเห็นภาพความทรงจำเหล่านั้น ลอยวน

เต็มหน้าเรา ต้นไม้ต้นนั้น เขาหรือเธอเคยมายืนคอย

โทรศัพท์สาธารณะตู้นั้นเราเคยใช้ โทรหาเธอ

ตรงโน้นคือที่ที่เธอเคยทำงาน

มันอดไม่ได้หรอกเมื่อเราอยู่ในห่วงเวลา อยู่ในสถานที่ที่มันสร้างอดีต

และเก็บงำอดีตเราไว้ อดไม่ได้ ที่เราจะก้าวขาเดินย้อนรอยอดีต อีกสักครั้ง

หลายอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

หลายอย่างยังเป็นหลักฐานให้จดจำ

และผู้หญิงคนนั้นที่เราเคยรัก

ผู้หญิงคนนั้นที่เคยรักเรา

ผู้หญิงคนนั้นที่เคยรู้สึกดีกับเรา

หลายคนยังอยู่ที่เดิม

เคล้าหน้ายังคงเดิม

บุคคลิกภาพเปลี่ยนไป

ท่าทางสุขุม เป็นผู้ใหญ่

แต่ยังคงอ่อนหวาน อ่อนโยน

ด้วยท่าทาง กิริยา มารยาท

น้ำเสียงการพูดจา

ใช่แล้วพวกเธอทุกคนยังคงรักษาอัตลักษณ์

แม้อยากเข้าไปพูดคุยใกล้ๆ

อยากสอบถามสาระทุกข์สุกดิบ

แต่ก็ยังแอบถามตัวเองว่า เพื่ออะไร

รื้อฟื้นสัมพันธ์ความหลังอย่างนั้นหรือ

ก็เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

รังแต่จะสร้างความเจ็บปวด ตอกย้ำแผลในใจให้กันและกันเท่านั้นเอง

บางครั้งการแอบย่องเข้าไปในอดีตของตัวเอง

มันก็ทำให้เราแอบยิ้มได้ ทั้งน้ำตา

เมื่อใดที่ใจเข้มแข็งพอ ก็จงเดินย้อนรอยอดีตเข้าไปดูบ้างก็ได้

อย่างน้อยมันทำให้เรารู้ว่า

ทุกเวลาที่ผ่านไป มันไม่ได้ผ่านไปโดยปราศจากความทรงจำ

มันมักมีความทรงจำทั้งดีและไม่ดีอยู่ในนั้นเสมอ

เพียงแต่เรา อย่าเอาตัวไปฝังยึดอยู่กับอดีต หรือรื้อฟื้นมันขึ้นมาก็พอ

ขอให้ระลึกรู้

แอบดูมันเป็นบางครั้ง

เพื่อเตือนความทรงจำ เตือนการกระทำของตัวเอง

ดูมันให้เป็นบทเรียน ใช้อดีตของเรา เตือนใจเรา

ชีวิตเราทุกคนตราบใดที่ยังมีลมหายใจ

ตราบใดที่เวลายังคงอยู่ มันจะเก็บสะสมอดีตเราไว้เสมอ

ว่างๆก็เปิดมันออกมาดู ย้อนเวลาดูตัวเองบ้าง เดินย้อนเวลากลับไปแอบส่อง

รอยอดีตของเราดูบ้าง แล้วเราจะเข้าใจถึงสัจธรรมความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในรอยอดีตของตัวเราเอง

ภาพรักหลอนใจ สายัณห์ สัญญา ขับร้อง

กราฟฟิคตัดต่อโดย กังวาล ทองเนตร

เสียงจัดรายการโดย อ.ไพบูลย์ ศุภวารี

ลืมไม่ลง สายัณห์ สัญญาขับร้อง

กราฟฟิคตัดต่อโดย กังวาล ทองเนตร

อกหักเพราะอะไร

เราอกหักเพราะอะไร

มนุษย์เราเกิดมาบนโลกใบนี้

 น้อยคนนักที่จะไม่เคยพบพากับความอกหักผิดหวัง

ไม่ว่าจะยากดี มีจน สาละวนหนีไม่พ้นความอกหัก ความผิดหวัง

คนจนก็ อกหักผิดหวังแบบคนจน

คนรวยก็อกหัก ผิดหวังตามแบบอย่างของคนรวย

แล้วถ้ามีใครถามว่า

เราอกหักเพราะอะไรกันล่ะ

ก็ต้องตอบแบบกำปั้นทุบดินว่า

เพราะเราคาดหวังนั่นเอง

สิ่งใดก็ตามที่เราคาดหวังเอาไว้

ยิ่งตั้งความหวังเอาไว้มาก

ถ้าไม่ได้เป็นไปตามความคาดหวังตั้งใจนั้น

มันก็จะยิ่งทำให้เราผิดหวังมากตามไปด้วย เป็นเงาตามตัว

ถ้าเราคาดหวังน้อย ก็ผิดหวังเพียงเล็กน้อย

ความคาดหวังส่วนใหญ่มาจาก

อยากได้ อยากเป็น อยากมี อยากครอบครอง อยากเป็นเจ้าของสิ่งนั้น

ความคาดหวัง กับความฝันในวัยเด็ก มักมีผลต่างกัน

ในวัยเด็กเราทุกคนมักมีความฝันอยากเป็นโน่น อยากเป็นนี่

แต่พอเวลาผ่านไป วัยเปลี่ยนไป สังคมเราเปลี่ยนไป 

เราก็มักมีความฝันใหม่ๆเข้ามาอยู่เสมอ

โดยที่ตัวเราเองก็ไม่รู้สึกเสียใจ หรือกระทบกระเทือนใจ

กับความฝันที่ไม่บรรลุผลนั้น

แตกต่างจากความคาดหวังเมื่อเราเติบโต

การที่เราทำอะไรลงไป เรามักจะทุ่มเท แรงกาย แรงใจ

โถมใส่เข้าไปด้วยในความหวังนั้น เพื่อหวังจะให้มันประสบผลสำเร็จ

ตัวอย่างเช่น เราทำธุรกิจ ทำการค้า เราก็หวังว่ามันจะประสบผลสำเร็จ

หวังให้กิจการนั้นเป็นแหล่งรายได้มาหล่อเลี้ยงครอบครัวของเราเอง

เมื่อมันไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง เราก็จะหมดแรง ถอดใจ

หรือ

เรารักชอบใครสักคน

เราก็มักจะทุ่มเท ทุกสิ่งทุกอย่างให้เขา ให้เธอ

ทั้งนี้ก็เพื่อหวังว่า เขาหรือเธอ จะตอบรับรักนั้นตอบสนองเรา

ทั้งที่บางครั้งเราก็ยังไม่ได้ เปิดโอกาสให้เธอ และเขา ได้เลือก หรือ

พิจารณาเราบ้างเลย

แต่เราเองกลับจะรวบรัด จะมัดมือชก

วิ่งตารีตาเหลือก หาโน่น ซื้อนี่ ติดไม้ติดมือมาเป็นของฝาก ของกำนัล

โดยไม่ทันถามฝ่ายตรงข้ามด้วยซ้ำว่าเขาชอบ หรือถูกใจหรือไม่

พอเขาหรือเธอปฏิเสธ ก็เป็นเดือดเป็นร้อนว่าเขาไม่ให้เกียรติ เราบ้างล่ะ

รังเกียจเราบ้างล่ะ อุตสาห์ซื้อหา อุตสาห์แสวงหามาให้ บ้างล่ะ

ความอุตสาหะดังว่านั้น ถ้าจะพูดตามจริง

ก็เป็นเราเองนั้นแหละที่ริเริ่มเอง คิดเอง เออเอง

บางทีเพียงแค่เขายิ้มให้ หัวใจก็อ่อนระทวย เหมือนเทียนต้องไฟ

บางครั้งเพียงแค่เขาคุยด้วย เพราะอยู่บ้านใกล้กัน

หรือทำงานที่เดียวกัน เราก็เก็บไปฝันจะเลยเถิด เตลิดไปจนนอกทาง

พอฝันค้างก็โทษคนอื่น

สิ่งเหล่านี้คือสาเหตุของความอกหักผิดหวังทั้งสิ้น

แล้วถ้ามีคนถามว่า เราไม่อยากอกหัก ก็ไม่ต้องคาดหวังได้หรือไม่

ก็ต้องตอบว่า

ไม่ได้ เพราะมนุษย์เรา เป็นสิ่งมีชีวิต เป็นสัตว์สังคม

ต้องการความรัก ความอบอุ่น ต้องการการยอมรับจากคนในสังคม

ต้องการแลกเปลี่ยนวิทยาการใหม่อยู่เสมอ

มนุษย์เราต่างจากสัตว์ หรือสิ่งมีชีวิตอื่นก็ตรงนี่ มนุษย์เรามี จินตนาการ

มีอุดมการณ์ หรือระบบความเชื่อ ที่สัตว์ไม่มี

ถ้ามนุษย์เราปราศจากอุดมการณ์ ปราศจากจินตนาการแล้ว

มนุษย์เราก็จะลดชั้นตัวเองเป็นเพียงสัตว์ชั้นต่ำเท่านั้นเอง

มีชีวิตอยู่ไปวันๆ

มีชีวิตอยู่ตามสัญชาตญาณ

อยากก็กิน

ง่วงก็นอน

หิวก็ล่า

ถึงหน้าก็ผสมพันธุ์

ชีวิตที่ไร้สีสัน ไร้ชีวิตชีวาอย่างนั้น

มนุษย์เราอยู่ไม่ได้

เพราะมันไม่มีแรงบันดารใจให้กับชีวิต

มันจะทำให้เราเกิดความเฉื่อยชาในชีวิต

ดังนั้นเมื่อเราขาดสิ้น ความหวังไม่ได้ 

เราจะอยู่อย่างไรไม่ให้อกหัก หรือผิดหวัง

ก็ต้องบอกว่า

ควรใช้ชีวิตโดยไม่ประมาท

มีความละเอียดรอบคอบให้มากขึ้น

คิดการใดก็คิดให้รอบด้าน ทุกมิติ

อย่าคิดเอาแต่ได้ หรือคิดเข้าข้างตัวเองอย่างเดียว

คิดการใดก็ควรดูกำลังของตัวเอง

ถ้าเราบินตามแรงที่ปีกเรามี

ถ้าเราออกแรงตามแรงที่เรามี แม้จะตก พลาดพลั้งบ้างบางครา

เราก็คงไม่ถึงกับต้องเจ็บช้ำมากจนเกินไป

ถ้าเจอคนถูกใจ

ก็อย่าคิดไปไกลว่า เธอคือแม่ของลูกเรา

 เขาคือพ่อของลูกเราในอนาคต

แค่ยิ้มให้กันก็สมหวังแล้ว

วันที่สองยิ้มให้กันอีกก็อาจมีพูดคุยทักทายกัน

ก็เกินหวังไปอีกขั้น

วันที่สามทักทายกัน มีปัญหาปรึกษาหารือกัน

ก็ยิ่งเพิ่มความใกล้ชิด

วันที่สี่แลกเบอร์โทร ก็กำไรมากแล้ว

วันที่ห้า ถ้าใครขอแต่งงาน

วันที่หกก็ตกม้าตาย

ความรักต้องเป็นเหมือนน้ำซึมบ่อทราย

ใส่ความจริงใจ ถอดหน้ากาก ไม่ดัดจริต

แสดงความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเรา

ให้กันและกันเห็น

อย่าปั้นหน้า อย่าวางท่า อย่าอวดฟอร์ม

อย่าทำอะไรที่ฝืนธรรมชาติมนุษย์ธรรมดา

กิริยาเหล่านี้ มันจะถูกซึมซับจากฝ่ายตรงข้าม

โดยที่เขาหรือเราก็ไม่รู้ตัว

แล้วความอกหักจะหาเราไม่เจอ

รักพี่ได้ไหม

คำร้อง- ทำนอง กังวาล ทองเนตร

ขับร้องเป็นไกด์ไลน์ โดย กังวาล ทองเนตร

 กังวาล ทองเนตร เจ้าของลิขสิทธิ์เพียงผู้เดียว

รากเหง้าเราเดิม

มนุษย์เรา 

แม้จะออกจากป่าจากถ้ำมาเป็นเวลานานแล้วก็ตาม

แม้เราจะสร้างสังคมเมืองขึ้นให้น่าอยู่เพียงไรก็ตาม

ก็ไม่ใช่เครื่องมือวัดว่า นั่นคือความสุข ความต้องการที่แท้จริงของเรา

แม้จะอยู่ในสถานที่โอ่โถง หรูหรา 

รายล้อมด้วยบริวาร แก้วแหวน เงินทอง

 และสิ่งความอำนวยความสะดวกอื่นๆมากมาย

ก็ไม่ใช่เครื่องยืนยันว่า มนุษย์นั้น เข้าถึงจุดสูงสุดของความสุขแล้วแต่อย่างใด

ตรงกันข้าม

มนุษย์ยังโหยหา ธรรมชาติอยู่ตลอดเวลา

จิตใต้สำนึกที่แท้จริงของมนุษย์ ยังคิดถึงพื้นเพเดิมของชีวิต

ยิ่งมนุษย์ใฝ่หา สิ่งอำนวยความสะดวกมากเท่าใด

ก็ยิ่งเป็นการประกาศว่า เขาเหงา อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว

เพราะสิ่งบันเทิง สิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านั้น

แท้จริงแล้วมันเป็นเพียง เครื่องกล่อม

กล่อมยามที่คนเรา โหยหา ถวิลหา

ยิ่งโหยหา ยิ่งถวิลหา คนเราก็ยิ่งพยายามจะลดดีกรีความต้องการนั้นลง

ด้วยการ พึ่งพาสิ่งกล่อมอารมณ์เหล่านั้นมากยิ่งขึ้น

มนุษย์ในเมือง ยิ่งต้องการแสวงหาสิ่งกล่อม เหล่านั้น

 มากยิ่งกว่าคนที่อาศัยอยู่ในชนบท

คนในเมืองสร้างสิ่งกล่อม สิ่งย้อมอารมณ์ขึ้นมามากมาย

ไม่ว่าจะเป็นสถานบันเทิง โรงหนัง โรงละคร

เพื่อตอบสนองความต้องการของตนเอง

ให้มีชีวิตต่อไปได้

บางคนก็ซื้อหา ไม้ดอก ไม้ประดับเล็ก มาใส่กระถาง ตั้งไว้

ตามหน้าบ้าน หน้าประตู ระเบียงหน้าต่าง โต๊ะทำงาน

เพื่อลดแรงกดดัน ลดแรงต้องการของจิตใต้สำนึกลง

บางครั้ง ก็แบกกระถางต้นไม่เหล่านั้น มาอวดกัน แข่งขันกัน

หรือแลกเปลี่ยนกัน เพื่อแลกเปลี่ยนความสุขซึ่งกันและกัน

มันไม่ใช่ความผิดที่เรามีความต้องการเช่นนั้น

เพราะนั่น มันคือวิถีชีวิตดั้งเดิม และแท้จริงของเรา

และมันยังคง จะดำเนินอยู่อย่างนั้นตลอดไป

ยิ่งเราพยายามจะหนี ธรรมชาติ มากเท่าใด

ยิ่งเราพยายามจะเอาชนะธรรมชาติมากเท่าใด

เรายิ่งต้องน้อมกาย ยอมตนเข้าหาธรรมชาติมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

ทั้งหมดนี้มันเป็นวิถีชีวิต ที่ถูกดัด ดัดแปลงไปจากของเดิม

ตามที่มันควรจะเป็น จะดำเนินไป เราดัดแปลงวิถีชีวิต

ให้ไกลจากธรรมชาติ เพื่อจะลบคำว่า 

ล้าหลัง ออกจากใจตัวเอง

หลายคนไม่มีความสุขกับ พื้นฐานความเป็นมนุษย์ที่มีแต่เดิมของตน

และเพื่อต้องการ ปรับตัวเองให้เข้ากับสภาพสังคม ที่เป็นอยู่

 เพื่อให้ได้ การยอมรับจากสังคมรอบข้าง

จึงพยายามลบล้าง ความเป็นจริงที่ติดตัวมา ให้ออกไป

แต่ยิ่งล้าง ยิ่งลบ ยิ่งกลบ ก็ยิ่ง ห่างไกล และโหยหา

หลายครั้งเราแอบหลบสายตาของสังคมรอบข้าง

เพื่อไปใช้ชีวิตกับธรรมชาติ ไปนั่งอ่านหนังสือใต้ต้นไม้

ไปนั่งเล่นข้างริมธาร แอบไปฟังเสียงนก เสียงกา

 เสียงจั๊กจั่น เสียง หรีดหริ่ง เรไร

ทั้งนี้ก็เพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจ ที่เหมือนดั่งว่ากำลังป่วย

ป่วยจากการ บีบคั้น ป่วยจากแรงกดดัน

ป่วยจากวิถึชีวิตแบบใหม่

ที่ซื้อหา แลกเปลี่ยนมาด้วย เงินตรา

เพื่อที่จะให้ตัวเองได้รับการยอมรับเท่านั้นเอง

ความสุขที่แท้จริงมันอยู่เพียงแค่

อีกด้านหนึ่งของความคิดเรา ที่ปรุงแต่งขึ้นเท่านั้น

ลองหันกลับมา แล้วเราจะเห็นมัน

เงินตรา ซื้อหา สิ่งของ วัตถุต่างๆได้

แต่ซื้อความสุขที่แท้จริง ไม่ได้เลย

ถ้าเราต้องการ ก็ถอยความคิดกลับมา

ใช้ชีวิต ตามที่เราควรจะใช้แต่เดิม

ตั้งแต่เราลืมตาออกมา

ถึงแม้เราจะมีทรัพย์สินเงินทองมากมาย

วันหนึ่งเราก็เป็นทุกข์ เพราะห่วงมัน

จำไว้เสมอว่า ทรัพย์สินเงินทอง ข้าวของอื่นใด

มันไม่จากเราไป เราก็ตายจากมัน

มันจะเป็นเช่นนี้อยู่ดี

เพราะสุดท้ายคนเราก็ต้องหวนกลับมายังวิถีดั้งเดิม

 คือ เกิด แก่ เจ็บ และ ตาย

จงอย่าเสียเวลาเดินหนีมัน

แต่จงเก็บแรง ใช้ชีวิตอยู่กับมัน

หาความสุขกับมัน อย่างรู้เท่าทัน

เพราะมันคือรากเหง้าเดิมของเรา

รอพี่ที่สวรรค์

คำร้อง- ทำนอง โดย กังวาล ทองเนตร

ขับร้องเป็นไกด์ไลน์ โดย กังวาล ทองเนตร

ชั่งเถอะฉันมันจน

คำร้อง- ทำนอง โดย กังวาล ทองเนตร

ขับร้องเป็นไกด์ไลน์ โดย กังวาล ทองเนตร