ความในใจ

ความจริงในใจ

พูดด้วยใจ แม้มัน ไม่ได้ผล

พี่จะทน รอไป ไม่ไหวหวั่น

จะสิบปี ยี่สิบปี ยังมีวัน

พี่จะรอ วันนั้น นะคนดี

จะไม่เปลี่ยน ให้เงิน มาพูดแทน

เพราะพี่หวง พี่แหน เธอเหลือที่

พี่รักเธอ รักเดียว จ้ะคนดี

จะสิบปี ยี่สิบปี พี่จะคอย

ถ้าใช้เงิน ฟาดหัว ซักสามแสน

คงมีสาว วิ่งแจ้น มาไม่น้อย

หนึ่งในนั้น อาจมี แม่เนื้อกลอย

แต่ความสุข พี่คงน้อย เพราะใช้เงิน

พี่อยากได้ ขวัญใจ ทั้งชีวิต

มาชี้ถูก ชี้ผิด ไม่ขวยเขิน

พี่จึงไม่ เคยคิด จะใช้เงิน

เพราะบังเอิญ ตัวพี่ มีหัวใจ

พี่ยกเธอ ขึ้นสู่ บรรลังภ์ทอง

ทั้งสี่ห้อง หัวใจ พี่ยกให้

อยากให้เธอ ดูแล สี่ห้องใจ

เจ็บแค่ไหน จะสู้ จะอดทน

จะพิสูจน์ ให้เธอ ได้มองเห็น

ว่าพี่ไม่ ซ่อนเร้น หลบล่องหน

พี่รักเธอ คนเดียว แม่หน้ามน

พี่จะทน ให้เธอ พิสูจน์ใจ

เพียงสามเดือน  ที่เธอ รู้ความจริง

มีหลายสิ่ง ที่ใจ ฉันซ่อนไว้

ฉันจะให้  เวลา พิสูจน์ใจ

ไม่เร่งรัด ทรามวัย ให้เสียความ

จะให้เธอ รักพี่  หมดหัวใจ

จะไม่ให้ หัวใจ มีขวากหนาม

จะรอเธอ ต่อไป แม่คนงาม

ขอเพียงเธอ อย่าข้าม มองผ่านเลย

พี่อยากตาย ภายใต้  อกคนรัก

ได้แนบนอน หนุนตัก อย่างเปิดเผย

บอกใครว่า เมียข้า คือทรามเชย

ได้กกเกย นอนกอด พร่ำพรอดกัน

เธอก็คือ เป้าหมาย ชีวิตพี่

ขอคนดี อย่าได้ คิดเดียดฉัน

ให้เวลา หัวใจ พิสูจน์กัน

จะกี่คืน  กี่วัน พี่จะรอ

จะรอเธอ มานั่ง อยู่ตรงหน้า

เอ่ยวาจา ให้พี่ รีบไปขอ

พี่จะไป ทันที ไม่รั้งรอ

ตกแต่งน้อง เข้าหอ จนวันตาย

ความในใจ

มิตรทั้งหลาย

เวลาผมหยิบปากกาขึ้นมา เขียนกลอน เขียนเพลง เขียนบทวิเคราะห์ หรืออื่นๆ
ผมไม่ได้เขียน เพราะผมอยากจะเป็นนักเขียน ไม่ได้เขียนเพราะอยากเป็นนักกวี ไม่ได้เขียนเพราะอยากเป็นนักวิเคราะห์ หรือนักแต่งเพลงแต่อย่างใด

ผมเขียนเพราะผมต้องการะบายสิ่งที่ผมมีอยู่ในใจ มีอยู่ในสมอง ระบายออกมาทางงานเขียนรูปแบบต่างๆ ผมเขียนจากสิ่งที่ผมรู้ ผมเห็น และผมกำลังคิด มันเกิดจากการใช้ชีวิตประจำวันที่เราได้ไปโน่นมานี่ พบปะผู้คนมากหน้าหลายตา ทำให้เราได้รู้ได้เห็น

และบางครั้งมันก็เกิดจากจินตนาการของผม เป็นจินตนาการ ต่อยอดจากสิ่งที่เห็น คือสมองเราคิดต่อจากสิ่งที่เราเห็น บางครั้งเราก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่มันเป็นอารมณ์ช่วงเวลานั้นๆจริงที่เราบันทึกเอาไว้

เรารู้ว่าบางส่วนบางสิ่งบางถ้อยคำ มันไม่สมบูรณ์ แต่ผมก็ไม่กลับไปปรับไปแก้ตรงนั้น เพราะมันเป็นคนละอารมณ์กัน ถ้าเราแก้ มันก็จะเขวไปตามอารมณ์ใหม่

เช่นเดียวกันจะให้ผมนั่งปั้นอารมณ์ขึ้นมาใหม่ เพื่อกลับไปเขียนให้เมือนเก่าผมก็ทำไม่ได้ เพราะมันผ่านมาแล้ว สิ่งที่ผมคิดเมื่อเวลาผ่านไปมันก็จะผ่านไป ถ้าไม่ได้บันทึกไว้ มันก็จะผ่านไปเปล่าๆ
นี่คือส่วนสำคัญที่ทำให้ผมนำมาเขียนมาบันทึกไว้

ผมโชคดีตรงที่สวรรค์ให้พรมา หรือพรสวรรค์ พรสวรรค์คือสิ่งที่เรามีอยู่และเกิดขึ้นเองโดยที่เราไม่ได้เรียนรู้มาโดยตรง มันเกิดขึ้นเอง เช่นการเขียนบทกวี เรื่องราว บรรยายภาพที่เราเห็นในแบบของเรา มันเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้หรอกว่ามันคืองานเขียนงานประพันธ์แบบไหน

แต่เมื่อเวลาผ่านมาเรามีโอกาสได้เรียนรู้ จึงนำงานนั้นมาดูเปรียบเทียบกันว่าที่แท้งานที่เราเขียนเป็นงานประเภทไหน เราจึงแยกงานประพันธ์แต่ละประเภทออกได้ชัดเจน ว่าอย่างไหนคืออะไร

ดังนั้นทุกเรื่องราวที่ผมเขียนส่วนใหญ่มันก็เกิดขึ้นกับวิถีชีวิตของผมนี่เอง มีส่วนที่เป็นชีวิตจริงเป็นหลัก
มีสิ่งที่เห็นมาหรือประสบการณ์ มีความคิดเห็น มีจินตนาการ มีความต้องการแฝงอยู่ในนั้น

ผมไม่ต้องการสร้างอาชีพ สร้างรายได้จากมัน แต่ผมไม่อยากให้มันผ่านไปโดยที่ไม่มีการเก็บบันทึกเอาไว้ และผมไม่สนใจว่าใครจะเรียกเราว่าอะไร เพียงแต่เรารู้ตัวเราเองว่า เราทำอะไร เท่านั้นก็พอ