กวีศิลป์87

ถูกทิ้ง

เมื่อก่อนนั้น  ตัวฉัน  เคยมีค่า

เธอเฝ้าหา  เสื้อผ้า  มาสวมใส่

ตัวไหนเก๋ ตัวไหนดี  เธอใส่ใจ

คอยสวมให้  ประดับไว้ ในร้านเธอ

พอเก่ามา  แขนขา  ของฉันหัก

เธอหมดรัก ไม่มี   ข้อเสนอ

เธอทิ้งฉัน  ไร้ค่า ไกลตาเธอ

ยามพบเจอ  หางตา  ไม่มามอง

ฉันผุกร่อน  ไปตาม  กาลเวลา

อนิจจา  เธอมอง ว่าสยอง

ไม่อยากใกล้ คลื่นไส้ แลขนพอง

ทิ้งฉันกอง  ไร้ค่า  ลับตาคน

ดอกไม้กับก้อนอิฐ เสรี รุ่งสว่าง

กวีศิลป์86

แล้งน้ำใจ

ใจเธอนั้น  มันแล้ง  จนแห้งขอด

คงไม่รอด  หากใคร  ได้อยู่ใกล้

ยามหิวน้ำ  หิวข้าว  ต้องอดตาย

เพราะน้ำใจ  จากเธอ  นั้นไม่มี

ใจเธอแล้ง  ยิ่งกว่า  ทะเลทราย

ขืนคบไป    เสียดาย  น้ำใจพี่

เพียงหนึ่งหยด  น้ำใจ  เธอไม่มี

แล้งสิ้นดี   ตัวพี่  นี้ขอลา

แล้งน้ำใจ สายัณห์ สัญญา ขับร้อง กังวาล ทองเตร   ตัดต่อกราฟฟิค

กวีศิลป์85

รำพัน

ไม่มีหรอก มนุษย์ จะเท่าเทียม

ไม่มีเงิน จงเจียม เงาหัวไว้ 

อย่าสะเออะ เสนอหน้า พูดกับใคร 

ขืนพูดไป เขาก็ ไม่รับฟัง 

อย่าร้องหา เมตตา จากสวรรค์ 

จะไม่มี วันนั้น ดั่งที่หวัง 

เสรีภาพ เป็นแค่ เสรีพัง 

พูดกี่ครั้ง ฉันยัง บอกไม่มี 

ไม่มีหรอก พระเจ้า ที่บนฟ้า

มีแต่เอง กับข้า บนโลกนี้

เลิกกดขี่ ข่มเหง กันเสียที

เลิกราวี ตามล้าง เลือดละเลง

เองก็คน ข้าก็คน คนเหมือนกัน

เลิกแบ่งพวก แบ่งชั้น เลิกข่มเหง

อยู่ร่วมกัน ได้ไหม ข้ากับเอง

เลิกบรรเลง เพลงปืน ยื่นความตาย

เองกับข้า ลอดมา จากช่องคลอด

ควรสวมกอด คอกัน สัมพันธ์หมาย

เลิกเสียที ขี้ข้า หรือเจ้านาย

เองก็ตาย ข้าก็ตาย ตายคือกัน

                 

กูไม่มีความเห็น

อารมณ์

ปีใหม่นี้ ตัวพี่  จะบอกให้

ที่ผ่านไป  เขาเรียก  ว่าปีเก่า

หลังวันศุกร์  แน่นอน ไม่ได้เมา

เขาเรียกว่า  วันเสาร์  อย่างแน่นอน

ยามที่อิ่ม ตัวพี่  ไม่เคยหิว

ใครไส้กิ่ว  ฟังไว้  พี่จะสอน

ต้องให้อิ่ม อิ่มไว้ พึงสังวรณ์

ยามหลับนอน  ตัวพี่ ไม่เคยกลัว

ลูกคนแรก  เขาเรียก  ว่าลูกกก

มีลูกดก  เขาเรียก  ว่ารักผัว

จะรักใคร อย่าลืม เรื่องรักตัว

จะดีชั่ว  ก็อยู่  ที่ตัวทำ

จงกลัวๆๆๆ

ไอ้ชิหายเดี๋ยวกูล้มทับไข่ตัวเอง แตก สูญพันธุ์มาใครจะรับผิดชอบวะ

โยก ๆๆๆเข้าไป ให้มันโคตรๆ

ฮึ ๆๆๆ อย่ามาถามกู กูไม่รู้อะไรทั้งนั้น กูไม่ใช่คน

จ้ำเข้าไปๆๆ

นางฟ้ามาแล้วค่ะ